Η ενεργειακή μετάβαση είναι, αναμφίβολα, ένας από τους σημαντικότερους μετασχηματισμούς των τελευταίων δύο δεκαετιών. Για να αποδώσει όμως ουσιαστικά υπέρ των καταναλωτών, της οικονομίας, των επενδυτών και του περιβάλλοντος, δεν αρκεί η άκριτη προσθήκη νέας ισχύος όπου και όπως εμφανίζεται απλώς εμπορικά ελκυστική. Χρειάζεται σχεδιασμός, τεχνική πειθαρχία, σαφείς κανόνες και κυρίως επίγνωση των πραγματικών χαρακτηριστικών του ελληνικού ηλεκτρικού συστήματος.
Το τελευταίο διάστημα εισήλθαν στη δημόσια σφαίρα τα φωτοβολταϊκά σε μπαλκόνια. Παρουσιάζονται συχνά ως μια απλή, σχεδόν αυτονόητη λύση: αγοράζει ο πολίτης ένα μικρό σύστημα, το τοποθετεί στο μπαλκόνι του, το συνδέει σε μία πρίζα σούκο πίσω από τον μετρητή του σπιτιού του και μειώνει τον λογαριασμό ρεύματος του κατά περίπου 20%. Η εικόνα αυτή είναι μεν επικοινωνιακά ελκυστική, αλλά τεχνικά και ενεργειακά πολύ πιο σύνθετη. Και ακριβώς επειδή αφορά χιλιάδες καταναλωτές μέσα στον πυκνό αστικό ιστό, η συζήτηση δεν επιτρέπεται να γίνεται με όρους συνθημάτων ή μιμητισμού ξένων παραδειγμάτων, που ίσως δεν μας προσομοιάζουν ούτε τεχνικά αλλά ούτε και στην κουλτούρα και την αυτοπειθαρχία.
Μονολεκτικά, η Ελλάδα δεν είναι Γερμανία. Δεν έχει την ίδια βιομηχανική βάση, ενεργειακή ένταση και κατανάλωση, την ίδια δομή δικτύων ή την ίδια γεωγραφική θέση και διασυνδέσεις κεντρικά στο ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα. Η μεταφορά πρακτικών από χώρες με τελείως διαφορετικό αποτύπωμα, προφίλ ζήτησης και κουλτούρα οδηγεί σε λάθος κατεύθυνση. Στη χώρα μας η ηλεκτροπαραγωγική υπερδυναμικότητα δεν είναι θεωρητικό ενδεχόμενο· είναι ήδη καθημερινή πραγματικότητα και μάλιστα σε μεγάλο και αυξανόμενο αριθμό ωρών.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Προέδρου του ΣΠΕΦ Δρ. Στέλιου Λουμάκη για το Greek Energy 2026 στο παρακάτω link: